yitik hür deniz

central parkta gölün içindeki balıklar

2012-02-29T13:39:00.002+02:00

Seyirdeyim öylece bişeyler oluyor ben sakince izliyorum. haftada bir biraz hayata karışıyorum önceden bu karışmanın daha çok olmasını isterdim artık istemiyorum. iyi böyle cidden yüzeyimde bıraktığım etkinin-fikrin çok çok üstünde iyiyim büyük bir insan topluluğuna oranla gayet iyi durumdayım ve hatta abartayım mükemmel hissediyorum. elbette bi mükemmeliyet söz konusu değil! bazen espri yaparken kendimi şeldın gibi hissediyorum sadece o ütülenmiş yüz ifadem ve bazingam eksik (burda gülünecekti).

Geçen cumartesi çavdarın toplantısını yaptık sarman k.k ( ''hey kaptan bizim kaptan'' diyesim geliyor her klüp dediğimde) ekibimizin büyük çoğunluğuyla. benim açımdan cidden keyifli bir toplantıydı doğrusu kitaptan öte beni etkileyen Sallinger'ın biyografisiydi (http://www.pandora.com.tr/urun/uzuntu-muz-kabugu-ve-j-d-salinger/232909) .Cuma gecesi erkenden yatağıma yattım gece lambamı yaktım kitabımı elime aldım. Okuma tarihimdeki bir gecede en uzun okumamın üçüncüsünü yaptım (ilki kinyas ve kayra ikinci de mişima okumamdı). Bu seferki bi roman değildi bir biyografiydi tek fark buydu. sanırım biyografi okumalarını sürdüreceğim ansiklopedi okumalarım geldi aklıma sanırım oradan kalma bi sevda bu da. Bir gecede 200 sayfayı kitabı elimden neredeyse hiç bırakmadan okudum, bu insanlık için değil ama benim için büyük bir şey, 30. sayfayı görmeden ya kitap yüzümü monte olmuş şekilde ya da ışığı kapatır uyurum yani normali budur gece okumasının :) Sanırım biyografi bir nevi özel hayata dikiz olduğu için cezbedici geliyor bana, her ne kadar canınız cehenneme bana ne hayatınızdan tavrı yüzüme oturmuş olsa da bende merak ederim elbet insanların neler yaptığını ama biraz farklı tabi bendeki merak bi kere şahıs ölmüş olmalı ne bileyim bir dostoyevski olmalı evet bunu bir kriter yapabilirim kendime bir dostoyevski olmak afili bir cümle oldu. Sürekli midnight in paris havasında yaşadığımı filmi izlemeden önce fark etmiş miydim doğrusu öncesinde bu konuyu düşünmüş müydüm hatırlayamadım şimdi. Neyse bu yazının asıl amacına dönmeliyim artık, üzüntü ve mu kabuğu diyordum; sallinger hakkındaki bilgim ilk gönülçelen okumam ve beğenmememle ve bir de yükseltin tavan kirişini ustalar-seymour bir giriş'i okuyup bayılmamla sınırlıydı. Bu sınırın içine de şöyle girmiştim; biraz teomandan biraz bundan bir on yıl önce yakın bir arkadaşımdan almış olduğum edebiyat kursundan işte ucundan bucağından meraklanmıştım Sallinger' a gizem ilgi uyandırır ya hep öyle birşey sonra iki kitabını okuyup rafa kaldırdım ta ki kitap klübünde çavdarı tekrar okuyacağımızı öğreninceye kadar buraya bir nokta koymalıyım. kitabı sipariş verirken biyografi ilgimi çekti kitap çerez gibi zaten üç günde biter bari biyografiyi okurum demiştim çok isabetli bir kararmış doğrusu kendimi tebrik ediyorum burdan:) Münzevi hayatı yaşadığı son otuz yıldan geriye doğru gittiğimizde içinde bulunduğu ikilemi sürekli sansasyonel bir yazar olarak her dakika toplumun önünde yaşamış biri Sallinger. Hem yazılarının yayınlanmasını istiyor hem maruz kaldığı sansürden ve de insanların yazdıklarından çıkardığı manadan rahatsız oluyor hem popülerite istiyor hem istemiyor. Sansürü anlarım ama yayınladığın kitap-öykü senden çıkmış oluyor bir noktada bu da dehanın verdiği çelişki midir bilmem olabilir. O da en son popüler dünyadan elini eteğini çekip bize hiçbirşey söylemeden otuz yılını geçiriyor ama sanmıyorum ki susuyor . Bize de gizemin cazibesi kalıyor aynı burçtaşı diğer bir efsane syd barett gibi. Her ne kadar çavdar tarlasında çocukların çok fazla abartıldığını düşünsem de sallinger benim kalbime çok sağlam yer etti okuduğum biyografi sayesinde.

Biyografiyi okumasam, çavdarı ikinci kez okur bir kaç yeri hatırlamadığımı farkeder geçerdim, düz bir dili vardı romanın, gerçi bu çeviriden de olabilir. maalesef bunu bilemiyorum. asıl dilinden orjinalinden okumadan kavrayabileceğim bişiy değil. ve bir üçüncü okumayı hakeder mi bu kitap bilmiyorum.

Bildiğim ne mi var, biyografiyi okuduğum gece sabaha kadar yazarla aramda kara kitap sonrası kabus-rüya arasında sürekli gidip gelen bi iremi seyrettiğim hayal alemi oluştu. buna bağ demeliyim holdenın deyimiyle okuduğum kitabın yazarına telefon açıp konuşma isteği. geçen gece ikinci kez rüyama girdi jerome-david-jerry ve yahut sallinger her ne demek isterseniz -ben jerome ya da j.d yi seçerim sanırım- ve bana tutmuş neden hemingwaya kızgın olduğunu ne kadar arkadaş olsalar da ona neden öfkeli olduğunu anlatıyordu. beynimde bunları kurgulayan ayrı ayrı biriktirdiğim yüzlerce bilginin iplerini ucuca ekleyip, bunu bana başkasının fikri-sözüymüş gibi sunan beynimin o güzel kısmıyla oturup konuşmak isterim sağlam bir kurgu kabiliyeti var çünkü bende bulunmadığını inatla iddia ettiğim bişey kurgu ama değil-değilmiş işte. j.d ikinci dünya savaşı dahil yaşadığı müddetçe ülkesinin girdiği tüm savaşlara katılmış bir subay, öğrendiğim üzere de ölümün hafızasında bu kadar derin izler açmasının en önemli sebebi de birebir ölümün içinde yaşaması, burda benim beynimin kurgu kanadı olayı burdan tutup hemingwayin savaşla barışık hallerinden ötürü aralarındaki sürtüşmeyi açıklamış bulunuyor. bunu sevdim cidden sevdim bu yaptığım fiili bişey olsa yaptıklarıma kılıf uyduruyorum derdim sanırım ama şimdi fikirlerim alt yapılarını uyduruyor kendimce kendimi çözümleyip kendimden manalar çıkarıp biraz kendimi şımartıyorum. sanırım artık hakediyorum şımarmayı.

Klüp toplantımızda değinmeyi unuttuğum bir nokta vardı kendime kızdım nasıl unutursun irem çok önemliydi nasıl diye. unutmayayım diye nerdeyse ip bağlayacaktım parmağıma ama unuttum oluyor böyle üzücü. kendimi kocaman bir lambaya benzettim toplantı sonrası ve bu beni çok mutlu etti, konuşmalar arası suskunluğun, sıkılmadan değil ''hımm cidden böyle düşünmemiştim'' tarzı bi tepki olduğunu umuyorum:))

unuttuğum ve çok mühim olduğuna inandığım şey şuydu; jerrynin holden kılığındayken ki ölü kardeş takıntısı, masumiyetini henüz kaybetmemiş çocuklara duyduğu hayranlık ve sevgiden ibaretmiş gibi duruyor. holden'ın tek amacı uçurumdan aşağı düşmesin diye çavdar tarlasında oynayan çocukları kollamak. benim derdim bunun altyapısını çözmek-çözmekti hayatını okuduğumda j.d.nin ablasıyla kendisi arasında çok fazla kardeşinin ölü doğduğunu öğrendim ve j.d de ciddi derecede ölüm tehlikesi yaşamış bir bebekmiş, annesiyle çok güçlü bir bağı var j.d.nin her yaptığına tam destek vermiş bir anne bu cidden çok büyük bir şans neyse j.d ölü kardeşler ilişkisini böylece çözmüş oldum kendimce. elbette şiirin manası şairin karnındadır o ayrı:))

2012-02-18T00:34:00.000+02:00

bi hayali sevmek daha güvenliymiş bunu anladım. daha önceden düşünmemiş miydim bunu? düşünmüş olmalıyım ama sanırım olaylar ve kişiler değiştikçe yepyeni bi dünya gibi önüme seriliyor sorunlar çözümler vs. tüm o tantana. güven en çok ihtiyacım olan şey ve hatta tek şey. kendime en çok da. bu sarsıldı sanırım yani sarsılmıştı da epey düze çıktı sanıyordum. isteksizliğim hiçbişeye inancımın kalmamasından dolayı. yani elbet ceset gibi de değilim heyecanlanıyorum ama artık çok kısa sürüyor bu hal, aniden yorgunluğa teslim oluyor parmaklarım omzum zihnim. başımı ağrıtmayacak kadar düşünüyorum çarşambadan bu yana iştahım da iyi artık bi sakinlik çöktü üstüme. dinginlik değil sirkelenmiş de kendime gelmiş gibiyim biraz migren uyuşukluğu kaldı sadece beynimde geçer. yazmak istiyorum kağıda en sevdiğim kalemimle ama bu klavye bu ekran ruhumu esir aldı sanki olmuyor onsuz. bense her şeyden vazgeçmek istiyorum şimdi burda çantamı bile almadan gitmeliyim. bunu yapamıyorsam hapisim zaten. neyse

Nil Karaibrahimgil - Kırık

2012-02-12T15:33:00.000+02:00

öyle zor öyle zor öyle zor

2012-02-11T23:43:00.003+02:00

bi sandalye çek ve otur...

sevgili günlük

2012-02-11T23:43:00.002+02:00

çavdar tarlasında çocukları okuyorum bu ara kitap klübümüz vesilesiyle. ikinci kez okumak fena halde iç bunaltıcı olacak sanmıştım ama olmadı çok fena sarıyor benim de holden gibi sövüp sayasım var herşeye herkese sanırım ondan iyi geldi. gerçi ben yükseltin tavan kirişini ustaları tercih ederdim bana kalsa ama sanırım o öyküydü biz roman okuyoruz tabi. sallinger ın biyografisini okuyacam bir de tabi üşenmezsem. projelerim yığıldı bi yandan yarına yetişecek işimi yapıyorum gerçi kim pazara proje teslim sözü verir ki benden başka.
adım gibi biliyorum ki bu saldırgan halim bi suçlu arayışımdan kendime kızgınım derken bile bir suçlu arıyorum tüm yükü yükleyeceğim. mutsuz punk zamanım gelmiş

yokum

2012-02-11T23:29:00.000+02:00

ölesiye yorgun hissediyorum ölsem geçer mi bilmiyorum. gece telefonu elime alacak kadar gücüm olsa upuzun iki cümlem şimdi bi yerlerde kayıtlı olacaktı belki onu yazacaktım şuan. çağrışımla falan yakalamak da istemiyorum. tam uyuşmamış beynim, biri kelimelerle harflerimle ilgiliydi hatırladım şimdi. belki sadece yazmam gerek unutmak için yazmak dönüp bakmamak geriye nasıl olmuş diye. kelimelerim muhatabına doğru yol almaya başladığında havada harflerine ayrılıyordu manasını yitiriyordu bikaç harfi eksik kalıyordu ben hep eksik konuşurum zaten. aslında konuşmaya ne gerek vardı kötüyüm diyorsam kötüyümdür. bırak anlat demeyi dur biraz yanımda ya anlatırım ya geçer. anlamıyorsun demekle geçiştiriyorum bi yerlerde büyükçe bi hata yapıyormuşum hissim duruyor cebimde. arada çıkarıp bakıyorum sonra cebime koyuyorum tekrar. belki evet çok yoruyorum çok yorgunum ondandır. yorgunken tek derdimiz uyumak olmalıdır elbette! ama ben uyusam da gerçekten daha ağır bir rüyaya düşüyorum, etkisinden çıkamıyorum uzunca bi süre -ve siz sadık okuyucularım benim uykuyla rüyyala kabusla olan ilişkimi iyi biliyorsunuz neyse- . tekerleme gibi geliyor üstüme üstüme. geçen gecelerden birinde bir rüya gördüm kabusgillerden ve yine ve yine... bıktım rüya görmekten. kendimi ölesiye çaresiz hissettim anlatıp ta tekrar hatırlamak istemiyorum bu gece o rüyaya devam ettirmek istemiyorum. savaş çıkmıştı ve ben hiç birşey düşünemiyor ve yapamıyordum kendim için bile bu kadarın söyleyebilirim yeter bu kadarı size de kabus gördürmek istemiyorum doğrusu. sabaha karşı uyandım rüyaymış şükür dedim sonra tekrar uyudum ki saat sabahın körüydü neyse neyse tekrar aynı rüyanın içine düştüm. berbattı. uyandığımda kendimi otuzunda güçsüz sağlıksız hiçbir birikimi olmayan bir kadın olarak gördüm. ağzımda acı bir tat vardı hala bile var. mayhoş birşey yemişim de dudaklarım büzüşmüş gözüm hafiften kısılmış gibi - en çok da mayhoş bişiyler yemeyi severim ben- anlatmayacaktım güya. bu kadarı yeter ama cidden bu sefer.
dün akşamdan beri pek bişey yediğim yok, sanki iştahımı biri aldı götürdü bi yere sakladı. sigara içesim var gerçi denedim hiç keyif alamadım hiçbişeyin eski tadı yok sanırım başım ağrıyor başımı nasıl ağrıtıcağımı çok iyi biliyorum cidden

otuz

2012-02-06T23:38:00.001+02:00

kendi adıma doğum günü kutlama faslını kapattım artık! bunalımda falan deilim tamam otuz yaşıma girdim ve teyze oldum bu ikincinin hele hele üzülmeyle hiç alakası yok. sürekli otuz oldum amanın üstüne birde teyze oldum deyip duruyorum. tekrar adedim arttıkça bana bile fenalık geldi yazayım da bu faslı kapatayım artık dedim . hayatımda yıllar içinde rutine binen ender şeylerden biri doğum günümü kutlayan dostlarımın sevdiklerimin sırası, dakika dakika biliyorum kimin kutlayacağını bu güzel kısmı işin aslında. bir de telefon elinde uyuyanlar var tabi telaşa mahal yok öğlen doğmuşum. bu sene beni en çok mutlu eden oğlumun kutlamasıydı, video kayıtlarımızı ömür boyu saklarım sanırım. tek kelimeyle harikaydı usulca izledim-izliyorum- büyümesini ve bu seyir her an heyecanlandırıyor beni. elde var bir. son bir yılım şöyle bi bakıyorum da cidden tüm zorluklarına rağmen güzel renklerle dolu bir yıldı. ömrümde hiç olmadığım kadar mutlu günlerim oldu ve bunlar sayıca epey fazlaydı. otuz yılı değerlendirmeye alsam ilk üçe kesin girer ikibinonbir. hiç doğmuş olmamayı dilemek için artık olabildiğince geç o vakit iyi ki doğmuşum. great gatsby'de fitzgerald'ın otuz yaş değerlendirmesini doğum günümden iki gün önce okumuş olmam ayrı bi burukluk bıraktı içimde tabi. ne mi diyor ''otuzuna basma dediğin, on yıl sürecek bir yalnızlığın eşiğine basma, bekar arkadaşların azalması, heves heybesinin hafiflemesi, saçların seyrelmesi, başka ne'' bu fikirde bi hafta geçirdim yani geçen haftaydı bunlar şimdi geçti şimdi sakinledim. tabi hoş hediyelerim de oldu sağolsun arkadaşlarım. kendime de dört tane kitap hediye ettim daha ne olsun.

bu yıl için kendime bir ev diliyorum evet ilk defa bu kadar can'ı gönülden dillendireceğim bir dileğim var.

kendime ait bir odadan geçtim yetmiyor çünkü. oğlum ve kendim için birer oda- bir oturma odası mutfağı içinde bu kadar. gayet sade döşeyeceğim bir evim olsun istiyorum yeşil kadifeden bir koltuk. çalışma odamda kütüphanem bilgisayarım zarif bir tasarımı olan masam bir tane şu sallanan cinsinden bi koltuk. mümkünse ferah bi alana baksın . odalar üç oldu evet farkettim, uyku için elbet çalışma odasını seçecek değildim olsun varsın. dostlarımı sevdiklerimi ağırlamam için ortak tek odamın biraz büyükçe olması gerek sanırım, genişçe bir balkona açılmalı bu oda ve deniz görmeli en azından kokusunu duyacağım bir mesafede olmalı. ankaraya yarım günden daha az bi mesafede olsa ortaçgil küsmez bana sanırım zira pek bi özledim o soğuk memleketi dostlarımı vs.

2012-01-14T15:50:00.000+02:00

bana baktığında ne gördüğünü bilmiyorum fonda en sevdiğim melodilerden biri çalıyordu -isimlerinden biriydi şarkı, benim sana verdiğim isimlerden ikincisi- ses kulağına gelmiyordu duyamıyordun, benim en kuytularımda dans ediyordu müzik, karşımda duruyordun uzansan usulca kalbimi alabilirdin eline. uzunca bir müddet aynı şarkıyı dinledim tekrar tekrar her dinleyişimde de aynı duyguyu yakaladım sona doğru bıraktım sonra tekrar yakaladım şarkı binlerce kez başladı bitişini duymadım bile hiç kesilmedi. uzandın usulca sana ait olmayan bir yavaşlıkta sana ait olan bir kibarlıkta usulca evet uzandın ve aldın.
bana ait bir hızlılıkla doğruldum iki büklüm olmuş sarılmıştım dizlerime sıkı sıkıya, doğruldum. hayret dedim sayıklıyordum uyanamamıştım sanki doğruldum ve baktım karşıma ordaydın kalbimin paralelinde bir kalp duruyordu deri kan kemik hiçbirşey görmüyordu gözüm iki tane kalp duruyordu birini alsam öbürünün yerine koysam denk olurdu.

2012-01-11T11:12:00.001+02:00

dün yoğun koşturmalı epey bi telaşeli bir gündü. az kalsın oğlak burcu olacaktı yeğenim aman aman. neyse gergin biraz afallamış bir öğleden sonraydı yaşadığımız, ben yani teyze anne ve baba olaya yani gelecek olan bebeğe adapte olduk sanırım dün. aynı zaman da benim de doktorum olan zatı muhterem bay mükemmel ukalalığıyla ''daha değil'' dedi bizde bir oh çektik. üstüne oldu olacak zaten işler kaldı dünyanın sonu değil bir de güzel bir yemek yiyelim dedik. gerçi pek bişiy anlamadım yemekten, bayılırım mezgit kızartmaya aslında neyse balıklar ve ben öyle takıldık. ne kadar gerildiysem artık eve yorgunluktan bitmiş bi şekilde gittim bi kahve yaptım, iyice zirveye yaklaşan grip mikrobuma karşı ilaç aldım, kaanla oynadım sonra dizinin teki başladı türk olanından acı içinde insanları süründürdüklerinden dangalak senarist yapımcı ve yönetmenlerin, tekrardı annem izliyormuş gibi yaparken yarı merakla baktım ekrana, olayları biliyorum ne kadar izlemiyorum iğrenç desem de izliyorsun bi şekilde tv odasındaysan kavramak kolay beynin işine geliyor. neden sonuç ilişkisi çorap söküğü gibi geldiği için kavramak çok kolay kolaydı neyse bi sahne beni çok sarstı. ben zaten her an sarsılmaya hazırım da bu başkaydı odada yatan genç değildi gördüğüm kanlar içinde olan yorganın altında yatan ölümdü buz gibi soğuk çok soğuk içim üşüdü. zaten karamsarlaştığım bi andı çok isabetli oldu doğrusu. çalışmaya başladım saat üçü vurdu sanırım tabi fotoğraflarım müziğim ve ben yeni alemlere de daldım çalışmadan sıkıldığım anlarda. yattım uyuyamadım huzursuzluğum mutsuzluğa çarptı mutsuzluğum sessizliğe vurdu öyle debelendim durdum yorgun bedenimle gecenin içinde uyudum. yani gözlerimi kapattım ve karanlık oldu öyle.

DİLEK AKTAŞOĞLU TÜRKAN £££ Mazi Kalbimde Bir Yaradır

2012-01-11T00:07:00.000+02:00

hala dal gibi titriyorum dinlediğimde

gece

2012-01-04T23:41:00.001+02:00

parmak uçlarına basa basa çekilip gidiyordu gece. sanki yorgunluk çıkarmıştı, kanaatkardı bu kadarı yeterdi ona

2012-01-04T22:04:00.000+02:00

sabahki adamı yazacam bişeyler yazmazsam delirecekmişim gibime geliyor. ben mi daha deli görünüyorum kulağımdaki müziğe eşlik ederek yürüyen ben mi ? ya da elindeki telefonu görmeden yanından geçsem kendi kendine konuşan o hatun mu? önümdeki pembe bluz pembe şemsiye ve yazlık ayakkabısının üstünden kısa paçalı pantolonunun arasından pembe çorapları gözüken adam mı daha aklı uçup gitmiş dururuz merak ederek yürüdüm öyle yokuş aşağı biraz koşmuş ta olabilirim. derin bi isteksizlik hevessizlik hali var üstümde bu bi haftadan biraz eski bir his hal ya da ne derseniz

Ceylan Ertem _ Fikrimin İnce Gülü______ Live Performance@ Yüxexes

2011-12-25T15:22:00.000+02:00

of

2011-12-20T11:04:00.000+02:00

Kalabalık bir aileyiz dört sıkı fıkı kardeş. Erkekler çoğunlukla geride olsa da ufak bi kriz anında ilk aranacak birbirimiz olduk hep, kenetlenmeyi iyi öğrendik yıllar içinde ebevynimizin aksine belki belki onlara inadına neyse geçen hafta askere uğurladık bi küçüğümü, iki kızın ardından gelen kıymetli erkek evlattı o, ilk rakibim tabi böylelikle. Büyüyene dek iki can düşmanıydık o ispiyoncu bense babasının kuralcı disiplinli erkek gibi kızı. O sakin mizaçlı ablam gibi ben agresif ufaklık gibi böyle ikiye ayrılmıştık bi bütünün içinde. Hayatımın çatırdağı bir dönemdi bi gün yine o kaan ben millette çay içiyorduk bahardı sohbet ediyorduk kaan da oyun oynuyordu döndü ve ''bana sana ne oldu abla''-belki irem demiş te olabilir- dedi artık rakip olmadığım kardeşim. ''Ne olmuş dedim'' gülümseyerek, ''ben yıllarca seni örnek aldım o dik duruşunu asiliğini kendini nasıl bu kadar ezdirirsin'' dedi. Gülümsedim bu sefer hafif kinayeli hafif acı dolu böyle bi sahne. Belki bi gün bu anılarımı biriktirip seinfield tarzı bi film çekerim en absürdünden tabi neyse aslında canım pek bi sıkkın kardeşim askere gitti diye değil o da var elbet ve hatta bu askerlik işi canımı hepsinden çok sıkıyor ya bu değil şimdi anlatacağım içimi delip geçen bi sır verdi bana giderayak kızdım ona neden bana yüklüyorsun neden beni de dahil ediyorsun kendi hatana diye ama iş işten geçmişti kulaklarım duymuş kafamda uğultular belirmişti çoktan. Bazen yaşanan herşeyi en yakınına bile anlatmamak gerek diyordu pazar günü izlediğim dizide bu masum bi yalan değil. Bilene kabus gördüren yaşamını tıkayan bi olayı anlatıp ta başkalarına da bu yükü yüklemek yanlış diyordu. Neden mi paylaşınca eksilmiyor aksine daha da büyüyor. Küllemek gerek derdi babannem. Ne yaparsa yapsın da diyemiyorum derim sadece onu ilgilendirse derim de ne bileyim çok mu abartıyorum umarım ve diliyorum. Yıllarca savrulmamaya çabaladım, ayaklarım yere sağlam bassın istedim kimseye bağımlı olmayayım muhtaç olmamalıyım ama şimdi otuzuma iki ay bile kalmamışken bakıyorum ki yanlış yol izlemişim. Ben kendimi hiç acımadan eleştirip yargılayıp asarken beni örnek aldığını söyleyen birinin yaptıklarından kendimi sorumlu tutmamalıyım diyorum demeliyim evet.

kek aşkı

2011-11-21T22:50:00.001+02:00

anne bana kokoolu kek yap diyen küçük dudaklar. ben bilmiyorum oğlum kek yapmayı diye geçiştirme denememe hayııır biliyorsun diyen küçük adam. iş çıkışı eksik malzemeleri almaya markete girdiğimde hazır bi kek alsam mı diye aklımı çelmeye çalışan kötü yanıma direndim ve başardım. mutfak işlerinde üşengecim severim yemek ve pasta yapmayı ama görev olmayacak bu, buna tahammül edemiyorum. bi akşam rötarla kaana kakaolu kekini yaptım. o ciddi ciddi yumuldu, masaya çöreklenmiş kek tabağını tırtıklıyor şimdi:)

gecesi uykusu kabusu cennetin

2011-11-21T13:50:00.001+02:00

Gözlerime yapışmış bi yığın yüzle dolu rüyaların kabus kanadında koşturuyordum gece, dün gece, nerdeyse dün bütün gece. böyle gecelerin sabahına omuzlarımda normalin iki misli ağırlıkla uyanıyorum. huzursuzca kafamı kaldırıp bakıyorum gün ağarmış gözlerim yarı açık, sanki bir sakinleştirici geziyor damarlarımda şimdi. dilim ağzımın içinde boşuna dönüyor ses çıkmıyor, harflerim dudaklarımdan süzülüyor sanıyorum ama yüzüme bakanlar duymuyor belli ki. boş gözlerindeki tedirginlik ''iyiyim'' kelimesini duysa rahatlığa dönüşecek sanki. o kırılgan boynumu hafifçe doğrultuyorum yarı uyur bir halde bakıyorum öylece, oğlum kendine kıvrılmış eli yanağının altında uyuyor en sevdiğim uyuma pozisyonunda şimdi o da en çok bunu seviyor belli ki. ona bakıyorum sakin-huzurlu yüzüne. rüyaymış rüyaydı sadece rüya kabusgillerden sakin irem sakin diyorum. başım yastığa yuvarlanıyor yine aynı kabusun içine düşüyorum.

kst

2011-11-03T16:37:00.003+02:00

honest lullaby 2004 nisanda benim olmuş bi albüm...pek sevdiğim bi arkadaşımın hediyesiydi, beni baezle tanıştırmasına ayrı bi minnettar olduğum güzel insan selam sana:) beni bilen bilir müzikle alakalı hediyelerdir en sevdiğim...kaset formatında olmasından ötürü nerde olduğunu bile unuttuğum bi albümdü zira kasetçalar kullanmayı bile unutacak kadar çok zaman geçti üstünden o devrin. ablam taşınma faslından yerleşme faslına geçtiğinde bulmuş eşyalarının içinde uzun yılların ardından bana geri döndü baez. ne çok kasetim gitti böyle ne titrerdim üstlerine bir zamanlar, şimdi kaset kapağı kitap ayıracım olarak geziyor yanımda. büyülü bir ses baez masal okur gibi şarkı fısıldasa kulağıma hiç kabus görmem sanırım. duruşu tavrı bir yana sırf sesi için bile sevmeye değer onu. elbetteki albümü dinliyorum şimdi walkmanim kulağımda kasetçiden çıkıp çınarlara saptım yürüyorum bu şehrin en sevdiğim yolunda. ordan pempe çiçekli ağaçlardan sağa sapıp doğru millet bahçesine yollanmalıyım şimdi.

bö

2011-10-28T22:59:00.001+03:00

bu aralar nazan havasındayım dolmuşta ya da yürürken hep göç albümü kulağımda dilimde. elbette ki yağmurdan hareket halindeyken ben hep yağmur yağıyor ve sonbahar geçip gidiyor göç mevsimi ... aslında yazmak istediğim çok şey var ama hevesim yok yazmaya öylece zaman akarken izlemek istiyorum herşeyi bi kenarda bekleyip. yarın kitap klübü toplantımız var kitabıma dönmek istiyorum bir an önce ama aylardır geçiştirdiğim bir yazıyı yazmak istiyorum önce.

bu albümü kaset formatında almıştım yıllar evvel, satın aldığım ikinci bulutsuzluk albümüdür kendileri, ilki yol'du ve onu aldığım zaman henüz lisedeydim ve özgürlük emek ister'i dinlediğinde o vakitler can dostum olan şimdiki arkadaşım bunlar ne diyor farkında mısın irem demişti bana ben de evet ne olmuş demiştim. bu ayrı bir konu başlı başına ama bu değil anlatacağım. güneşimden kaç albümünü epey bir geç aldım -albüm piyasaya girdiğinde on yaşındaymışım doğal tabi geç tanışmam- anladığınız üzere yani albümün çıkışından epey bir zaman sonra ve sayamayacağım kadar da çok dinledim konu bu da değil aslında. albümün kapağı çook öncesinden hafızama kazınmıştı bunu anımsadım aylar evvel bi anda öylece gözümün önüne geldi o sarı kaset kapağı. babaannemlerde geçirdiğim hafta sonlarımdan birinde üst kat komşuları olan oyun arkadaşım elif ablamla vakit geçiriyorduk şuan hiçbir kelimesini hatırlamadığım uzun sohbetler eder, arka sokaklarda serserilik yapardık onla. binanın her katında dört daire vardı ve korkunç kötü çözümü olan dairelerdi bunlar o zaman bile farkettiğim bişiydi bu, yani inşaatla çizimle tasarımla hiç alakam yokken bile düşünün ne derece kötüydü. elif ablam diyordum kapıdan içeri girdiğimizde kocaman bi salona açılan küçücük holden geçmiştik yine, odanın bir köşesinde kocaman hoperlörleri olan büyükçe bir müzik seti vardı cam bölmeli bir dolabın içindeydi. ben o eve her girişimde önce kasetlere yönelirdim elbette. işte o günlerden birinde bana bu albümü göstermiş uzun uzun anlatmış şarkıları dinletmişti hatun bunu hatırladım yıllar sonra.

midnight in paris

2011-10-28T21:38:00.001+03:00

woddy allen, parisin her hangi bi güzel köşesinden ya da birden bire owen wilsonın içinden fırlayıp dışarı çıkacak gibi bi izlenim bırakıyor filmi izlerken. uzun zamandır bu kadar çok keyif alarak bi film izlememiştim doğrusu. sinir bozucu bir dahi ancak böyle özetleyebilirim allenı. harika bi eleştirmen woddy allen, kelimeler az kalıyor doğrusu ve paris tek kelimeyle mükemmel. durup seyre dalıyorsunuz şehri sokakları...kurtü, morrisonı biraz daha yürüyünce marilyni, deani görsem sonra buz gibi bi şehirde dostoyevskiyi görsem uzaar gider bu liste.sol kulağım ezberlemeye çalıştığım bir ritme yaslanmış, gözlerim paris sokaklarında geziniyor, bacaklarımı kırıp kollarıma yaklaştırmışım on altımda var yokum biraz şımarık biraz utangaç. tüm derdim müzik:)

İSTİKLAL CADDESİ KADAR-Şebnem Ferah

2011-10-15T16:25:00.001+03:00

hatun söylemiş benim yerime:)

Metallica - Until It Sleeps (Official Music Video) [HD]

2011-09-21T21:00:00.000+03:00

mp3 çalarımda es geçemediğim şarkılar var. bu da onlardan biri. çok severek dinlediğim şarkıların anı olmuyo bazen bu ve bikaç şarkı var dinliyorum hangi havada olursam olayım.klibi ayrı bi severim jamesin son saniyelerdeki sus işaretini klibi izlemezsen bile görürüm: kirk lee genç ve güzelken daha:((

kinyas ve kayra doğurdu:)

2011-09-21T20:56:00.002+03:00

en taze kitabım olur kendisi. aynı zamanda blog ve kitap klübü arkadaşım gökçeye tekrar teşekkür ediyorum. kitaplığımdan sürekli faydalanabilir ve geçiktirebilirsin kitabı getirmeyi canım.senin okumalarınla büyür kitaplığım böylece:)))

final

2011-09-19T22:13:00.000+03:00

Biz hepimiz, sürekli değerli şeylerimizi kaybediyoruz. Önemli fırsatları, olasılıkları, bir daha yerini asla dolduramayacağımız duyguları.Hayatta olmanın anlamını da bu işte. Fakat kafamızın içinde -ben kafamızın içinde olduğunu sanıyorum- öyle şeyleri bellek haline getirebilmemiz için küçük bir oda var. Herhalde, kütüphanenin depo kısmı gibi. Dahası, bizler kendi yüreğimizin de ne durumda olduğunu doğru şekilde takip edebilmek için, sürekli arama kartları yapmak zorundayız. O odayı temizlememiz, havalandırmamız, çiçeklerine su vermemiz gerekiyor. Başka bir değişle sen sonsuza kadar kendi kütüphanende yaşayacaksın.

sayın menteşten özür diliyorum

2011-09-18T23:19:00.000+03:00

''Saeki hanımın yaşamı, oğlanın öldüğü yirmiyaş noktasında donup kalmıştı adeta.Onun ruhuna çakılan saatin ibresi oralarda bir yerde durmuş''
sahilde kafkayı bitirmeme çok az kaldı ve heyecan dorukta anlatmıycam korkma:)
ikidir sayın menteşe bok atıp duruyorum, dün geceye kadar da bişiy yok yazdıklarında h. murakamiyi kopyalıyor diye düşünüp duruyodum. taki tırnak içindeki cümle onun bana ezberlettiği bi cümlesini hatırlatana dek. yatağımdan kalktım aslında kafka tamura ve nakatanın ayrı ayrı ve sanırım birbirlerine teğet geçecek öykülerini bölüm bölüm okurken kaybolmuştum ormanın derinliklerinde. bugün bütün öğleden sonrayı bağırsak-labirent metaforunu düşünerek geçirdim neyse konu dağılıyor. menteş diyorum özür diyorum sayın menteş halt etmişim. mizah dolu kıvrak dilinizi unutmuşum kitabı okuyalı bir yıl olmuş çabuk unutuyorum maalesef.
''ömrümün gümüş çivisinin çakıldığı an''
bu cümleydi işte. göz kapaklarımın yorgunluktan kapanması dışında hiçbir gücün beni ayıramayacağı kitabımı bırakıp en az bi saatimi tekrar dublörün dilemmasına ayırmamı sağlayan etken cümle. altını çizdiğim yerleri ve bi sürü pasajı tekrar okudum ve keyif aldım notlarımı okurken. özür kocaman kocaman:)

[Turkish] Dear 16-year-old Me / Sevgili 16 yaşımdaki halim

2011-09-12T03:05:00.000+03:00

pastel

2011-09-08T22:09:00.004+03:00

last melody- Nawel

2011-09-08T00:49:00.000+03:00

2011-08-26T13:47:00.004+03:00

Üç gün önce kendimi, kendime ölümlerden ölüm beğenirken buldum eve dönüş yolumun çöple kesişen noktasında. Dünyamın dışındayken kulağımı müzikle mühürlediğim için etraftan bihaber geziyorum. Müziğin de yan etkisi oluyor bazen ne gibi mi? örneğin yüksek volume baş ağrısı yapabiliyor bu bir. bazen agresiflik demeyeyim de coşkuyla beraber bi delilik oturuyor yüzüme gözlerime,bedenimde gereksiz bi enerji gereksiz çünkü aktaracak bi nesne yada şahış yok fazla enerjiyi. bazen de fazlasıyla dinginlik bunu hüzünlü veya mutsuz diye nitelendiren arkadaşlarım da olmadı değil hani. yanımdan lastik üstü geçen ve beni dıştan gören iki insanın ortak kararı ''mutsuzdun'' ve kanaatlerinin devamı şöyle ''dün sahil kenarında yürürken gördük seni, yüzün çok solgundu '' gerçeğime çok çook uzak dış adı üstünde içe işleyemeyen, yüzeyde kalan, kaygan zeminden akıp giden akışkan bir sıvı dışarda hep kısa bir süre yüzeye temas o kadar. Nerde kalmıştım evet ölümlerden ölüm beğeniyordum bedenime, diyorsunuz ki ne alaka müzikle deyiverin aslında olay sadece müzikle alakalı değil ama müzik baş karakter -aktör mü aktrist mi karar veremediğim için cinsiyet yüklemiyorum şimdilik- ben ve dağınık zihnim ama unutmadım anlatıyorum sabır... benim dışımdaki herşeyi ince bir çizgiyle ayırdım dünyamdan bu beni çok dingin biri yaptı. Hoplaya zıplaya olmasa da çıktım basamakları, trabzandan aşağı sallanarak bakıyorum şimdi kocaman bir gülümsemeye dönüşüyor her bir rıht. Diyeceğim o ki ölümü çok düşünüyorum bu ara...

Şimdi play, melodiyle ayak bastığı mekan değişen her insan gibiyim o an, kendinden geçmiş değil kendini bulmuş bir irem. sadece hafif zafer sarhoşluğu var üstümde. Yanımdan geçiyor koca bi kütle sıcak yüzeyine tüm o güzel fikirlerim, bedenim ve hayatım yapışıyor tokat gibi, gerçeğin benim sözlüğümdeki tanımı bu resim... ve hafifletiyor beni yirmi bir gram. Koca koca bilboardlar nerdeyse yüzde bir dikkat çekici-beyin tokatlayıcı olabilir bu görüntüden. Ölümün kol gezdiği bi diyarda yaşıyoruz... Agresifliğin gerilimi var parmak uçlarımdan başlayarak kollarıma enseme ulaşıp boynumda düğümlenen bir gerilim, ölümü düşündüğüm an kanım bedenimden sürgüne yollanıyor sank, hele kafamdaki kara bulutları hemen kovalamazsam omuzlarıma çörekleniyor ağrı-ağrım oluyor bedenimde, kalbimde keder ve pişmanlığa dönüşüyor elele verip.

İkinci ölüm tasarım şöyle gelişiyor; su-sabun-şampuan üçlüsüyle arındırdığım bedenimden gözlerim vasıtasıyla dışarıya bakıyorum, yaşlı karolarla tavana bir metre kalana dek örülü bir banyodayım, seçtiğim tek karoya baktığım noktadan soluma dönsem onun aynadaki yansımasını göreceğim sadece orda olduğunu biliyorum dönüp bakmıyorum. Koluma girip beraber yürümek istiyor sanki ölüm. Ayağımı ıslak zemine bastığım an canlanıyor göz kameramda; hızlıca ayağının dokunduğu karodan kayıp kafasını sert küvet duvarına çarpıp boynunu kıran biri geliyor ekrana, bulantıya sebep bir görsele dönüşüyorum şimdi.

2011-08-24T14:20:00.000+03:00

Yerine göre kader dediğimiz şey, dar bir yerde sürekli yönünü değiştirerek dönüp duran bir kum fırtınasına benzer. Sen de,ondan kurtulmak için ayağını bastığın yeri değiştirirsin. Bunun üzerine fırtına da sana ayak uydurmak için yönünü değiştirir. Bir kez daha bastığın yeri değiştirirsin. Tekrar tekrar, sanki şafaktan hemen önce ölüm tanrısıyla yapılan uğursuz bir dans gibi, aynı şey tekrarlanıp gider. Neden dersen, o fırtına uzaklardan çıkıp gelmiş herhangi bir şeyden farklıdır da ondan. O fırtına aslında sensindir. O yüzden yapabileceğin tek şey, teslim olup ayağını dosdoğru fırtınanın içine daldırarak, gözlerini kum girmeyecek şekilde sımsıkı kapatıp adım adım fırtınanın içinden geçmektir. Orada muhtemelen ne güneş ne de ay,hatta ne yön ne de zaman vardır.Orada kemikleri bile parçalayacak kadar keskin beyaz kum tanecikleri gökyüzünde dans eder.

Replikas & İTÜ MİAM Oda Orkestrası - Bahar (Live)

2011-08-23T16:48:00.003+03:00

bahar ve yol en sevdiğim replikas şarkılarıdır. bu yayından hemen sonra haksızlık ettiğim replikas şarkıları bi çığ gibi üstüme gelecek biliyorum ama bende sertabın ''yara''sına benzer tepkimelere neden olur bu yorumu da ayrı bi güzel olmuş hem...

2011-08-22T01:31:00.000+03:00

yürüyorum uzunca bir yolda...
hava sıcak, mevsim sonbahar artık mevsiminde olmayan bir sonbahar...
gökyüzü aniden kararıyor... ilk kez güneş tutulmasını izlediğim gün geliyor aklıma onaltı yaşımdayım daha. ilerde üst kata geçiş için kullanılacak merdiven için ayrılan tavandaki üç metrekarelik boşluğu çinkoyla kapamışız ve aradan güneş sızıyor ben biran farkediyorum halıdaki yansımayı... çinkoda açılmış o küçük güneş deliğinden izliyorum şimdi güneş tutulmasını, halıdaki minyatür güneşten tutulmayı kavrayamayarak.
ve o gün işte o gün sahip olduğum ilk canlıyı kaybettiğim gün, hüzünle anacağım bir gün ama ilki değil.
gökyüzünde anlamsız bir kavgaya tutuşuyor sanki bulutlarla hava ve birazdan bir gürültü kopuyor kavga son raddeye varmış gerilim sonunda eyleme dönüşüyor en korkutucu an ve yağmaya başlıyor öfke gökten aşağıya adı:dolu
içini kesip baksan bulut içindeki turun adedini tespit edebileceğin kadar katmanı varmış dolunun.

zaman zaman kafamdan aşağı değil gözlerimden içeri yağan bi sağanak gibi bakışların
dehşete düşüren beni

az

2011-08-16T13:48:00.003+03:00

Sahibe hayatı, köle de insanı simgeliyordu ve bütün insanlar hayat tarafından dövülür, nadiren de ödüllendirilir. Bu kadar basit.
İnlemelerin duvarlarda böcek gibi süründüğü yatak odasındaki deri ve metal aksesuarlar ise sadece bir ayrıntıydı. Havaya girmek için. Gerçek hayatta onların yerini kartvizitler, evrak çantaları, kravatlar, içinde eşantiyon parfüm şişeleri olan kadın çantaları, numarasız da olsa yakıştığı için takılan şeffaf camlı gözlükler, renkli lensler, saç boyaları, indirimli epilasyon broşürleri, herkesten gizlenerek zayıflamak için satın alınıp yatak odasına konan spor aletleri, yaramaz çocukların çekildikçe çekilmeye alışan kulakları, radyasyon oranının yüksekliği, otuz yıl vadeyle alınan iki odalı bodrum katları, bütün taksitli alışverişler, kanunlar, polis copları, yedikçe kanser yapan gıdalar, içilmese de kanser yapan sigaralar ve siyasi ya da dini liderlerin nurlu yüzlerindeki porselen dişler alıyordu. Bir de gerçek hayattaki şiddetin önünde ya da arkasında lütfen, rica, özür gibi kelimeler oluyordu. Dolayısıyla insanın, hayatla olan, çoğu acıya, azı zevke dayalı ilişkisini kabullenip oyunu kuralına göre oynaması kesinlikle bir hastalık değildi. Bazı psikologların, sado-mazo gecelere sahip müşterilerine dedikleri gibi. Bu sadece neyin ne olduğunu anlamaktı. Çocukken yaşanan taciz ya da tecavüzlerin tramvatik sonuçlarından ibaret değildi bütün bunlar. Travmatik olan hayattı. Hepsi. Bütün hayat. Her şey. Özellikle de, travmatik gibi durmayan ne varsa. Doğmak gibi. Dolayısıyla, doğum sonrası depresyon yeni annelerin yakalandığı psikolojik bir hastalığın değil, hayatın tanımıydı. Hayatta kalma isteğinin. Hayata rağmen…

göksel kursuni renkler

2011-08-15T23:26:00.001+03:00

kurşuni renkler:göksel
sezen
onno tunç
uğurun en sevdiği şarkılardan biri olduğunu yazmıştı bi arkadaşı
o gün bugündür dinleyemiyorum bu şarkıyı
dün fikrimin ince gülünü dinlerken birden aklıma düştü bu şarkı
hüzün
bikaç damla gözyaşı
süzüldü gözümden
ölüm
soğuk
korkutucu
ve yalnız

2011-08-09T14:17:00.004+03:00

dolmuştan tam bu noktada indim taşın üstüne oturdum. oturduğum yerden sola döndüğümde denizi görürdüm uzun zaman önce. Şimdi ise denizi örtbas etmeye çalışan ağaçlar, biraz çimen ve yaklaşık iki metrelik topraktan bir tepe... bu yükseltiyi tırmanıp üstüne de karayolunu geçiyoruz şimdi denize ulaşmak için ama diyeceğim bu değildi ne kadar sövsem boş denizi doldurdular sahilimizi mahfettiler desem de boş maalesef.
yaklaşık altmış santimlik taştan duvarın üstüne oturdum, elime kitabımı aldım okumaya ve beklemye başladım. Solaklığımdan kaynaklı mı bilmiyorum ama sola doğru oturuyorum okurken ve bu fotoğrafı çektim kitabı elimden bırakıp bana tam olarak ne hissettirdiğini ifade edemiyorum henüz biraz daha düşünmem gerek. derinlik uçsuz bucaksız bi derinlik hissiydi o an hissettiğim bu başlangıcı tabi kelimelerimin

2011-08-04T11:32:00.000+03:00

aralarında boşluklar bırakarak, hayali tuğlalardan örülmüş, hayali bir kule. Zaten yaşam sadece önemli olaylardan ibaret olsa, gelişigüzel el sürülemeyecek, narin bir sırça köşk olur... Ancak gündelik yaşam tam da gazete başlıklarındaki gibidir. Bu yüzden herkes, anlamsız olduğunu bile bile, pergelin ucunu kendi evine yerleştirerek ilgi alanını çizer.

akt

2011-08-04T10:41:00.001+03:00

Düzen denilen şey gelip doğanın yerine geçerek,dişlerin,tırnakların,cinselliğin kontrol hakkını ele geçirdi. Böylece cinsel ilişki de, çok binişlik metro biletinin her kullanışta makineden geçirilmesi gibi bir hal aldı. Üstelik, bu çok binişlik biletin sahte olup olmadığının da kontrol edilmesi gerekiyor. Fakat bu kontrol de,düzenin can sıkıcılığına eş değerde, korkutucu ölçüde baş ağrıtan bişey. her türlü diploma... Kontrat, ehliyet, hüviyet, ruhsat, tapu, onay belgesi, kayıt belgesi, ortak kullanım belgesi, sendika kartı, takdirname, senet, çek, geçici izin belgesi, kabul belgesi, gelir beyannamesi, emanet belgesi... Hatta, soy kütüğüne varana kadar... Akla gelebilecek her türlü kağıt parçasının devreye sokulması gerekiyor.
Böylelikle cinsellik, güvenin montunun içine yuva yapması gibi, belgeler arasına gömüldü.

yemek kabus ilişkisi

2011-08-03T13:11:00.004+03:00

hafta sonu ablamı geniş ve ferah bir eve taşıdık. yorgunluğum hala geçmedi dün akşam yemekten bir buçuk saat sonra yattım ki bu hiç adetim değildir . hem sağlıksız hem de kabus görme sebebimdir. tabi ki de kabuslarla dolu bir geceydi baş aktörlerden bir çoğu çarşaflı kadınlardı diğeri de pek bi sevdiğim bi arkadaşımın eşi idi. olayların detaylarını pek hatırlamıyorum ama etrafım çarşaflı bi sürü kadınla doluydu boğucu bir rüyaydı onlardan köşe bucak kaçıyordum benimle konuşmasınlar diye. nedense uyandığımda kumların kadınını - kobo abe yani bu ay sarman kitap klübü kitabımız- okurkenki gibi boğulma hissi sarmıştı içimi...
diğer rüyamda arkadaşımın eşini ölmüş gördüm aslında duydum desem daha doğru olur nerdeyse bir gün boyunca -rüya zamanıyla ne kadar sürer bilemiyorum ama çok uzundu bana kalsa- eşinin öldüğünü nasıl söyleceğimi düşündüm durdum. sürekli kendi kendime konuşarak yürüyorum yapmam-söylemem gerekenleri tasarlamaya çalışıyorum.
işyerimdeyim masamda oturuyorum, camdan her daim trafiğin aktığı yola bakıyorum iki caddenin kesişiminde - oturduğum sandalyeden i.caddesini arkama alıyorum- üç katlı eski binanın orta katındayım, beyaz çerçevelerden dışarı bakarken bedenimin binadan çıktığını düz sahanlıksız 23 merdiveni hoplaya zıplaya indiğini görüyorum... her zamanki gibi binadan çıkıp karşıya geçiyorum c.g. caddesindeyim g.caddesine doğru yürüyorum işin garibi kendimi izliyorum iki caddeyi sürekli birbirine bağlıyorum sonra uzaklaştırıyorum sürekli nasıl söyleceğim diyorum nasıl.

marion

2011-08-03T12:11:00.020+03:00

sinemada üç küçük hatun, yani biz...
perdede hoş bir öykü güzel işlenmişinden
yüzüne baktıkça gülümsediğin insanlar vardır ya o gülmese bile yanakların yay şeklini alır ona bakarken gayrı ihtiyari öyle bi hatun başrolde...
beden güzelliğinden öte bişey marion cotillard. jeux d'enfantsı izledim ve hatuna bayıldım, ilk görüşte sevdiğim nadir insanlardan.
küçük beyaz yalanların senaristi ve yönetmeni aynı zamanda hatunun eşi olan g.canet -cotillardın jeux d'enfantstaki rol arkadaşı da olur kendisi-
film öyle çok çarpıcı değil ama keyifli bir tat bırakıyor damakta sadece finali biraz fazla gözümüze sokulmuş bakın dostunuzun kıymetini bilin bak bi gün ölür siz ve bencilliğiniz yanınıza kar kalır tarzı bi final olmuş:) Yalnız insan ilişkilerini çok güzel işlemiş hakkını vermek gerek izleyin

warning red

2011-08-03T12:02:00.001+03:00

ne oldu da bu mühim kuralları unuttum bilemiyorum
1. surt üstü ve yüzüstü yatmak yok
2. atletsiz gezmek yok
3. ayakları üşütmeyeceksin
4. ağrı kesici kullanmamaya gayret edeceksin bi hafta öncesinden ve mümkünse antibiyotik kullanmayacaksın o ay
5. bilmelisin ki gereksiz öfken hep ondan

dalgın

2011-07-23T23:06:00.001+03:00

ara ara dalıyorum ekrana bakarken, beynimi çalıştırıyorum evet bunu yapmayı çok iyi bilirim örtbas etmek için içimde bağıran diğerlerini. dalıyorum öyle bi on saniye kadar sonra hüzünlü gözlerle ekrandan yansıyan yüzümü görüyorum, gözlerimde hafiften yaşlar belirmiş. sol elim boynuma yada yüzüme yaslı. elim sıcak çok sıcak sanırım bu sıcak beni kendime getiriyor daldığımı o an farkediyorum elimi tutup öpesim geliyor. dudaklarım bana ait değil sanki bi hayal öpüyor elimi, avcumun içi dudak olmuş yanağımı öpüyor. sakinim huzurluyum ama kederliyim

parklar boştur kanepeler ıslak...

2011-07-10T21:53:00.001+03:00

fırtına habercisi bi düş gördüm gece dün gece onca güzelliğin içindeydim oysaki...
sayıklayarak yazmam gerek şimdi.
düşteyim şimdi bişeylerden kaçıyorum yine, evet evet hızla uzaklaşmaya çalışıyorum. mekan tanıdık bu sefer. hayatımın uzun bölümünün geçtiği mahalle; kumyalı. okulumun alt sokağının ardındaki sokak, ara sokakları hızla geçiyorum arada bi arkama bakıyorum iki adam kumral orta boylu fazla normal tipler yeterli mesafedeler ama takipteler, kadından bozma bi erkek sanki biri onu dikkatlice süzüyorum sanki uyanınca hatırlayacakmışım gibi, takip ediliyorum manasız geliyor ama içimde bir ürperti var. gündüz, sanırım öğleden sonra ama sokaklar boş...
kaçış; beynimin bedenimin sol kanadını korumaya alışı yine ve hep böyleydi.

Duman - Elimde ki Saz Yeter Canıma

2011-07-10T20:18:00.001+03:00

Eternal Sunshine of the Spotless Mind Music Video

2011-07-09T22:15:00.000+03:00

yğmr

2011-06-30T00:33:00.002+03:00

bugün yağmur bir kadın saçıdır yeryüzüne dökülen

Kim - Candan Ercetin Teoman

2011-06-26T16:38:00.002+03:00

bu şarkıyı da bi çokları gibi es geçmişim ve hala da teomandan dinlemedim sevdim ama pek bi sevdim:)

2011-06-26T16:30:00.001+03:00

2011-06-19T21:03:00.000+03:00

Büyükçe bir ormanın ortasında gizlenmiş toprak bir tenis kortu büyüklüğünde açık bir alan, alanın sol kanadında havada asılı duran bir nesne, nesneye ateş etmeye hazırlanan parmaklar ve bir göz durduğum yerden gördüğüm. Ben o küçük nesne ve silah eşkenarından bir üçgen oluşturuyoruz üstten bakıldığında -her zaman bir seyirci vardır bu seferki benim bedenim-

Ve ateş ediyor parmaklar, birkaç saniye havada asılı kalıyor kurşun şimdi düşünme vakti… Ben ve silahı tutan zihin düşünüyoruz, algı yavaşlıyor bende, zaman akıyor ve isabet ediyor hızla kurşun nesneye önden ufak bir delik açıyor sarsılıyor nesne arkadan hızla parçalayarak çıkıyor kurşun. Birkaç dakika kalıyoruz öylece usulca silahını kılıfına koyuyor parmaklarından kan damlayan göz ve ardına bakmadan hızla uzaklaşıyor güvensiz alandan…

Kulağımda tek seslik bir haykırış kalıyor, içimde yankılanan ateş sesine dair

Fazil Say - Vatan Haini (Nazim Hikmet)

2011-06-19T00:13:00.001+03:00

seni sevdiğim bi zaman vardır elbet hatırlayamıyorum

2011-06-12T14:27:00.012+03:00

seçmedim ki hiçbirini ben
ben seçmedim
seçmezdim seni
yanyana gelip kulağımdan içeri girdiğinde beni deliye çeviren harflerin tek tek cümlelerinden kopsun
seninle beraber kanyonumdan aşağı düşsün yok olsun izlemek bile istemiyorum o sahneyi basıp gitmek istiyorum
kanımdan al, al hepsini istemiyorum sana ait bişeyi bedenimde

2011-06-10T21:10:00.003+03:00

sstm

2011-06-08T21:43:00.000+03:00

ani bir fren yaptım
durdum sustum
beynimin içindekilerin zıttını söyledi uzun zaman dilim
belki zıttı biraz fazla oldu
belki değil neyse
susmak istiyorum sadece

an gelir

2011-06-01T21:56:00.003+03:00

an gelir
paldır küldür yıkılır bulutlar

gökyüzünde anlaşılmaz bir heybet
o eski heyecan ölür
an gelir biter muhabbet
çalgılar susar heves kalmaz
şataraban ölür
şarabın gazabından kork

çünkü fena kırmızıdır
kan tutar / tutan ölür
sokaklar kuşatılmış
karakollar taranır
yağmurda bir militan ölür
an gelir
ömrünün hırsızıdır

her ölen pişman ölür
hep yanlış anlaşılmıştır
hayalleri yasaklanmış
an gelir şimşek yalar
masmavi dehşetiyle siyaset meydanını
direkler çatırdar yalnızlıktan
sehpada pir sultan ölür
son umut kırılmıştır

kaf dağı'nın ardındaki
ne selam artık ne sabah
kimseler bilmez nerdeler
namlı masal sevdalıları
evvel zaman içinde
kalbur saman ölür
kubbelerde uğuldar baki
çeşmelerden akar sinan^*
an gelir
-la ilahe illallah-
kanuni süleyman ölür
görünmez bir mezarlıktır zaman

şairler dolaşır saf saf
tenhalarında şiirler söyleyerek
kim duysa / korkudan ölür
-tahrip gücü yüksek-
saatli bir bombadır zaman
an gelir
attila ilhan ölür

an

2011-05-31T20:51:00.000+03:00

bi an gelir ve herşey manasız gelir... manaya vardırmaya, biraya getirmeye çalıştığım kelimlerim vardı haftalardır üstünde sürekli düşündüğüm, bugün birden uçup gitti hepsi uzay boşluğuna... bomboşum şimdi

müşfik kenter_zuhal olcay

2011-05-29T15:40:00.001+03:00

2011-05-29T14:05:00.001+03:00

http://yitikhurdeniz.tumblr.com/

vize

2011-05-29T13:20:00.003+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=Nywy4Uy1i-Y
yaşam alanlarımızda bizleri rahat bırakın...

Metallica - No Leaf Clover: Official Music Video [HD]

2011-05-29T03:30:00.000+03:00

bi milyon kere dinlenir dinledim sanırım:)

k.k

2011-05-29T01:15:00.000+03:00

şuanda kaybedenler klübünü izlemek istiyorum tekrardan, bu mümkün elbet ama sinemada izlemek istiyorum ve arkamda anlamadığı her boka gülen iki dallama olmasın ve çiftler sinemaya film izlemeye gelsin istiyorum... çok mu şey istiyorum yani gecenin bi köründe...

ey uyku_2

2011-05-27T19:48:00.001+03:00

Kova

Tüm burçlar içinde en çok rüya görenler Kova burcudur. Genellikle de bu rüyaları canlı bir şekilde hatırlarlar. Rüyaları birçok farklı sembol içerir ve çoğu zaman kendilerini sıradışı ve karmaşık durumlarda bulurlar. Uykuları huzurlu olsa da, uyurken sıklıkla konuşurlar.

ey uyku

2011-05-15T02:19:00.011+03:00

ne güzel bişeysin sen öyle...
karnaval kadar olmasa da rengarenk bir parkta oynayan milyonlarca çocuğa camdan bakan bir çocuk...
camdan odası bir çocuğun, içi alabildiğince rengarenk çeşit çeşit oyuncak olsa kaç yazar şimdi ona ...
üçüne varmamış bir çocuğa yapılacak en ağır hakaret, parkı tam ortalayan bir pencerede onu bırakmak... olmayı istediği yere on metre kadar yüksekten bakıyor ama ulaşamıyor...
heyecanlanıyor; o yaştaki bi çocuk kadar ışıl ışıl gözleri, olması gerektiği kadar, cama yapıştırdığı küçük parmakları sabırsız, heyecanla atlıyor parka kafa üstü düşüyor koltuktan... korkmayın mindere düşüyor korkmayalım her düşüşün altında bir minder bulundururum ben... hassas etlerinizi korumayı bilirim

duy

2011-05-14T12:47:00.001+03:00

bazen budalalığımızı kavramak için bir sese ihtiyaç olur evet bu böyledir... biri yanından geçerken yüksek sesle bi sır verir kulaklarına, duyarsın yada duymazsın bu kadar basit. senin tercihin bile değildir algı açıktır alırsın, kapalıdır duymazsın geçer gidersin yada o söyler ve gider. neticede duymak kavramayı da sağlamaz bazen evet bazen böyledir. bende şöyledir; budalaca bi cesaret kasıp kavurur içimi bazen, sırf cesur olmak için de değildir. sebebini biliyorum evet o an orada olamadığım anları yakalamaya çalışma çabasıdır bendeki... sevdiğim bişey budalalık; kendimi koruduğum bi alandır, korumaya almışım budalalık maskesinde iremi

takın maskeleri şimdi ve sonra...

2011-05-14T12:38:00.004+03:00

sarman kitap klübümüzün son kitabı kendisi... ilk altmış sayfayı zorla evet zorlamayla okudum, geri kalan 135 sayfayı bi çırpıda bir gecede yani dün gece okudum. beni ölesiye sarstı bu kitap, bunun neden olduğunu tam kestiremiyorum şimdi düşününce büyülenmiş gibiyim, sabah üçe kadar okudum maskesini kendine yukio diyen adamın ağzından... yazara tutuldum, debelenişine vuruldum sanırım. hastalıklı bir çocukluğa doğmuş bir erkeğin oluşumunu kendini tanımlayışını ve tamamlayaşını izledim kitabı okurken... biz 15 bayandan oluşan bir topluluğuz ve sanırım benim gibi diğerleri de eşcinsel bir erkeğin ağzından bu kadar çıplak bir anlatıma hayret etmişlerdir, sarsıcı olan da buydu... gece uyuduğum dört buçuk saatte de ara ara uyanıp ağzımın içinde debelenen dilimde yukionun sözleri vardı. Onun kelimeleri mi benim sayıklamalarım mıydı bilmiyorum aslında...

20+

2011-05-11T13:25:00.004+03:00

bi türlü gelmek bilmeyen bahar yüzünden mi yani bu kadar tantana? yaklaşan bayansı hallerden mi bilemiyorum. bildiğim şu ki mayısın ortasına geldiğimiz halde hala kazakla gezmek, ısıtıcıların çalışması canımı sıkıyor, bi noktaya kadar yağmuru severim tamam ama güneş istiyorum-uz artık. yaşlandığımı bana bağıra bağıra anlatan romatizmal ağrılardan bahsetmiyorum bile...

YAĞMUR KAÇAĞI: ATTİLA İLHAN

elimden tut yoksa düşeceğim

yoksa bir bir yıldızlar düşecek

eğer şairsem beni tanırsan

yağmurdan korktuğumu bilirsen

gözlerim aklına gelirse

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni  götürecek yoksa beni

geceleri bir çarpıntı duyarsan

telâş telâş yağmurdan kaçıyorum

sarayburnu'ndan geçiyorum

akşamsa  eylül'se ıslanmışsam

beni görsen belki anlayamazsın

içlenir gizli gizli ağlarsın

eğer ben yalnızsam yanılmışsam

elimden tut yoksa düşeceğim

yağmur beni götürecek yoksa beni

çocuklari satin!

2011-05-08T16:35:00.002+03:00

tarihin; dikkat edin yalnızca müzik tarihinin değil, düpedüz dünya tarihinin son iyi adamı kurt cobain öldüğünde hepimiz yalnız kaldık. hâlâ da yalnızız ve hiç kimsenin dolduramayacağı bir boşluk hissi var içimizde. öyle kalbimizdeki boşluk falan değil; kalpteki boşluk doldurulur, hem de tıka basa doldurulur istenirse!

kurt'un yarattığı boşluk tamamen yerkürenin katmanlarıyla ve atmosferin kimyasal yapısıyla ilgili. dünyanın diyalektiği işte; bazen bir kişi ölünce dünya boşalır, bin kişi aniden ölüverse dünya rahatlar, nefes alır!

kurt'un önemi ayrıntılarda gizli. bacaklarını bir tavuskuşunun kuyruğu genişliğinde açabilen courtney'le otel odasında yatarken, yerde ölü bir kuş bulduğunu biliyoruz. kuşun üç tüyünü yolarak birinin kendisini, diğerinin courtney'i, üçüncüsünün de doğacak çocuklarını simgelediğini söylemesi önemli. lüks bir otel odasında ölü bir kuş bulabilmek de ayrı bir beceri tabii. ayrıntı bu işte!

çaresizce sevinelim mi şimdi? che baskılı tişörtleriyle medya plazalarda boy gösterenler, şimdi de kurt'un sekiz yüz sayfa tutan günlüğüyle oyalanıp "ay çatlak bu adam; baksana ne yazmış!" diye birbirine okuyarak kıkırdayacaklar.

oysa kurt "don't read my diary when i'm gone" demiş. "if you read, you'll judge" demiş bir de. az sorumluluk değil bu. yeryüzünde kaç kişi var bu yükü omuzlarında taşıyabilecek; göreceğiz!

courtney'in el yazması günlüğü yüksek bir fiyata müzayedede sattığını biliyorduk. şimdi çözülmesi gereken denklem şu; acayip paralar karşılığında bu günlük satılmalı mı, yoksa kurt'un dediği gibi; yiyecek için çocukları mı satmalıyız!

tam da bu noktada "sell the kids for food..." diye bağırmak geliyor içimden. canınız cehenneme!

yaşar kurt hırsızlar

2011-05-05T11:51:00.000+03:00

kaan fotoğraf çekiyoor:)

2011-05-04T21:31:00.000+03:00

2011-05-03T11:11:00.002+03:00

her saniyesini soluksuz izlediğim ender yerli dizilerden biridir kendisi çok severdim severim izleyesim bile geldi :) müziği de güzel daha ne olsun memeeet:)

Şebnem Ferah Benim Adım Orman (Beyaz Show 29.01.2010)

2011-04-26T12:03:00.000+03:00

umur-sa-mam

2011-04-21T20:48:00.000+03:00

içinde doğduğun kuyuya vurmuyor mu artık ışık...
karanlıkta kal hakediyorsun mesnetlice...
ağır metal tadı mı bıraktığını sanıyorsun damağımda öyleyse san...
sanmakla da kal...
güneşimi kesemezsin artık...

dream

2011-04-20T11:02:00.000+03:00

bana ne olduğunu bilemiyorum ipin ucu kaçmak üzere sanki... akşamki zihin uyuşukluğumdan kalma olabilir bu hal bilemiyorum... sol omzumda kocaman bulanık yeşil renkli bir çekirgeyle sohbet ediyordum rüyamda. yıllarca rüyalarla yaşamını sürdürmüş bir insandım evet ama o dönemde rüyalarımda gördüklerim yani dostum, arkadaşım olanlar en azından insandı, yüzlerini şuan ayak bastığım dünyada görmediğim suretler ve mekanlar...

byz

2011-04-18T16:49:00.004+03:00

Bu bir yolculuk heyecanıdır...
Belli belirsiz bir özlemişlik; kollarımın arasında tuttuğum kavramaya çalıştığım sıkıca; bilinmeyene, tadılmamışa, yaşanmamışa...
güneşli olmalıdır; devre arası olmadan durmaksızın koşulan bir futbol maçı kadar zamanım bulut seviyesindeyken... arta kalan dörtbinikyüzotuz dakikam köpük köpük
Ve yanaklarımdaki tebessüme denk düşmelidir gözündeki ışık… bir parıltı geçer gözlerimden o an yalnız dışardan bakanın gördüğü
Görüş alanına girdiğim an, içinde kaybolduğum labirentin girişi gözlerin… Adımımı attığım an kaybolmaya mahkum olmadığım bir mekan artık…

Şu saniyeye dek duyduğum tüm sesleri kaydetmiş bir zihin sahip olduğum ve bana ait olan tek şey… Bulanık zihnime inat, buzları çözülsün diye ovuşturuyorum parmaklarımı, parmak uçlarımla yokluyorum etrafı, gözlerim bağlı körebe oynuyorum el yordamıyla şimdi, içerdeyim…

Ara ara rahat nefes almama izin verse de bir türlü kırılgan boynumu bırakmayan iki güçlü el hissi olurdu diyorum bu anı düşündüğümde boğazımda. Ayaklarımda da; insanların adını yanlış belleyip manasını kavrayamadan ezberledikleri ve her ezber gibi yaşarken unutulan sevgiden zincirler… Oysaki sakinim ve de bu hissiyattan olabildiğince uzağım…

Es geçilmiş tüm zamanların intikamını almalıyım diyorum sadece…

tehdit

2011-04-18T16:49:00.000+03:00

Çabuk tercihini yap! Diyorsa sol göz çukurumun hemen yanında yerini almış şakağıma, her yanı ölüm soğuğu kaplı metal yığınını dayamış, elinde tuttuğu cismin ağırlığını kavrayamayan onu seslendirmekle yükümlü kişi, ‘’görmemeyi yeğlerim duymamaksa diğer seçenek derim elbet’’ içimdeki öfkenin buz gibi yansıması, muhatabını susturan keskin bir rüzgar geçer gözlerimden, en son gördüğü görüntü katili olan iki yuvarlak dokular toplamıdır mevzu bahis… tamam derim gözlerimi alın yeterince gördüm ama duymalıyım onsuz olmaz…

güzellik

2011-04-16T12:08:00.000+03:00

Yabani oluşu nedeniyle daha da bi sevdalandığım bi meyvedir kendileri. Toplamayı ve elbette ki dalından yemeyi en sevdiklerimden hem de, yaz bitiminde okullar açılmadan yani eve dönmeden sefasını sürdüğüm bi meyvedir böğürtlen. Şimdi üzerinde beton blokların bulunduğu arsa üstünde bir vakitler kocaman bir çilek bahçesi mevcuttu, kuzenimle beraber içerisine dalıp yerlerde sürünmek suretiyle şeker komasına girene dek yerdik onları... çilek olsun yiyelim bari böğürtlenin mevsimine epey var:(

grsn

2011-04-14T21:12:00.000+03:00

yer	tarih	zaman	ısı
osmanağa meydanı	12.04	18:05	9 derece
osmanağa meydanı	14.04	18:05	25 derece
bulancak meydanı	14.04	18:30	21 derece

kaç

2011-04-13T13:22:00.002+03:00

Yazarak kurtulmam gerekiyor sanki rüyalarımdan şimdi … belli belirsiz bir tedirginlik var bakışlarımda, kabus görmedim aslında kabus gördüğüm zamanlarda olurum böyle gündüz karabasan görmüş gibiyim şimdi… içimden sessiz bir çığlık yükseliyor, küçük bir kızım karanlıkta yalnızım korkuyorum yine onlar çöreklenmiş zihnime beynime baskı yapıyorlar kalbim hızla çarpıyor, yerinde olmayan her şey için bi çığlık kopuyor içimden. En son ne zaman olmuştu hatırlamıyorum bu halimi uzak geliyor şimdi o an, ne yapıyordun kurtulmak için düşün irem… kara kitabı okumayı bitirdiğim gece geliyor aklıma, ne uzun bir geceydi sabaha varmayan, kimsenin bi türlü uyanmak bilmediği bi sabah güneşli bir Pazar günü şuan olduğum gibi panik bi halde aynalara baka kalmıştım gerçeği sanki ayna söyleyecekti bana, ağzımın içinde sürekli aynı cümleyi sayıklayan bir dil...

home beyt ev

2011-04-13T13:10:00.000+03:00

Yine aynı ev yine aynı rüya kaldığı yerden devam etmiyor. iki rüyam daha var bu evle alakalı olarak anımsadığım belki sadece dönem olarak aynı, mekan farklı da olabilir. 4 rüya var şimdi aklımda ilki yol altında bir ev; eskiden yaşadığım bir evmiş yıkılmış yerine ona benzer bir ev yapılmış kocaman pencereleri var, ılık bir rüzgar esiyor ve perdeler uçuşuyor ben karşıdan özlemle evime bakarken, ilki bu kadar rüyamın… ne zaman gördüğümü hatırlamıyorum ama eski epey , 4 yıllık var en azından bu da rüya zamanıyla çok uzak bi geçmiş şu ana… ikinci rüyam dün geceki rüyam -ilkinin devamı olduğu için zamana göre sıralamadım- yanımda biri var bi ufaklık bu evin yanındaki eve taşınıyormuş öğreciymiş sanırım bi akrabalığım var ama anımsayamıyorum yüzünü pek neyse evi tutmuş, içeriyi kolaçan ediyorum odalara girip çıkıyorum eski ama temiz bir ev eşyalı, hiç susmadan bişeyler anlatıyorum ona. Durup yandaki eve –evime- bakıyorum cephesi beyaz renkte siding kaplı, küçük pencereleri var ev sanki minyatür gibi içine cücelerin sığabileceği kadar küçük değil ama üç katlı ev 1.5 kat yüksekliğinde ancak var… rüyam karman çorman mantık hataları dükkatimi çekiyor ama önemsemiyorum üstümde yine ‘’olsun’’ havası var. 3.rüyam kabusvari bir havada cereyan ediyor siyah demir bir kapıdan içeri giriyorum kapının yüksekliği çok fazla, genişce bir avluya açılıyor içeriye giriyorum bir salıncak var katedral havasında bir bina, yine yalnız değilim ve yine yüzü silik biri varlığını hissettiğim ama suretiyle hiçbir bağım olmayan bir yüz yanımda duran. Birisi çıkıyor binadan ve bizi kovalıyor girmek yasakmış kaçıyorum yanımdaki ile sadece hemcinsim olduğunu anımsıyorum dar karanlık bir koridorda koşuyoruz ardımızdan gelen yok… son rüyamı unuttum

olmadı yar

2011-04-13T12:39:00.004+03:00

Yıl 2001, yaz aylarından biri hava olabildiğince sıcak ama ter yok çünkü ankaradayız varsa bile yapış yapış değiliz, orda geçirdiğim üç yaz da böyleydi şimdi bıraktığım gibi mi Ankara bilemiyorum 40 santigrat derecede bile ter yok. Okuldan çıkmışız, sıhhıyeden beytepe kampusüne giden otobüse binmişiz köprü üstünden, eski köprünün altına gidiyoruz:) ben heyecan duyabiliyorken hala bişiyler hissedebilirken… Meşhur anfilerinden birindeyiz beytepenin sanırım yıldız anfiydi, saymaya başlasam altmışı yakalayamayacağım bi kalabalık kafalar bi dünya, solist ve elemanlar dahil tabi buna… ben bu şarkı dışında tümüne eşlik etmişim grubun sıkı bir takipçisi olarak, şarkı başladı bu hangisiydi yaw şarkı ilerliyor ben hala bakıyorum ki nirvana şarkılarına bile eşlik etmişim nasıl bilemem diyorum nakaratı ben hariç herkes söylüyor… ‘’son pişmanlık neye yarar’’ anımsar gibi oluyorum sonra sonra...

Konser izlenimlerim;

Alen; deli bateri çalmakta

Ari; mümkünse şarkı söylemesin sadece bass çalsın:)

Batuhan; sen insan mısın o nasıl bi güzellik :)

Kaan; gözlerinin altındaki kocaman torbalardan gözleri görünmeyerek, elinde votka şişesiyle girdi sahneye… biz şulemle en ön sıradayız sahne yüksekte bizden nerdeyse elemanın bel hizasındayız manzarayı hatırlamak dahi istemiyorum şimdi bikaç şarkı boşa gitmişti neyse şarkı söylerken kendinden geçiyor ve de geçirtiyor bu ayrı tabi

(d)üşü(n)mek

2011-04-10T21:22:00.003+03:00

Görünüş itibariyle eşi-dostu kandıracak kadar yaşama belirtisi verdiğimden beri daha huzurluyum, bakın asık bir suratla bile gayet iyiyim, üstüne üstlük gülüyorum, konuşuyorum, üstten de bakmıyorum size yanılıyorsunuz, diyen bi hal de var artık üstümde. Bakınız en az sizin kadar oksijen de yakıyor hem de beylik laflar bile ediyorum... Yalnız artık daha az düşünüyorum yada yalın diyeyim. Ne doğan günü kovalıyorum ne de yıldızlı gökyüzünü, geçtim hepsinden tadını çıkarmaya çalışıyorum hayatımın bana kalanıyla, mutlu muyum? sürekli mutlu olmak mümkün değil elbet kıymet bilirim diyebilirim sadece, vefakarım insanlığım itibariyle olmam gerektiğinden biraz fazla ama olsun . Boşuna çabalırımı; terkettiğim şehirlerle insanlarda bıraktım , hırçınlığımla mutsuzluğumu da katlayıp kaldırdım tavan arasına büyükçe bir kutunun içine... Öyle sonsuz bir saadet değil elbet yaşadığım... Hayatım; bunca yıldır bedenimin üstünde gezinen kara bir buluttu sanki onu savdım başımdan hafifledim... Biriktirdiği damlaları sağanakla savmış bir bulut gibiyim...

Yann Tiersen-live aux eurock awesome violin skills

2011-04-01T23:42:00.000+03:00

aşık oldum:)

room

2011-04-01T22:32:00.002+03:00

Dar ara sokaktan şuanki evime giden yolumun ilk yarısını tamamlamamı sağlayacak araca doğru yürüyordum. Yürümeye başladığımda olacaklardan hoşgörürsünüz ki bihaberdim. Her akşam yaptığım gibi kulaklığımı kulağıma taktım, yürümeye devam ettim, mp3 çalarımın playine bastım, müzik başladı ve o saniyeden itibaren bikaç metre ötedeki balıkçılar silindi gözümün önünden, onların yerini genişce bir yol aldı belki de ait hissettiğim tek eve açılan genişce bir yol...

Hiç aklımda yoktu oysaki... Gündüz düş görür halde yürüdüğüm üçyüzsaniyeden belki biraz daha az sürecek yoldu önümde duran, her adımımda beni evime yaklaştıran daha doğrusu odama ulaştıracak yoldu önümde duran. Tekrarının mümkün olmadığı bir ana sürükledi ve öylece içine bıraktı ruhumu zaman... Usulca yürüdüm kulağımdaki müziğin süresi kadar sürdü yolculuğum anahtarımı çıkardım çantamdan, demir kapıyı hızla geçtim -hep açıktır o- kapıya sokuldum anahtarı kilide yerleştirip sabırsızca çevirdim açıldı. Kapının hemen karşısında duruyordu odam kapısı kıyışık hala, açtım ve gördüm...

Odam... Herşey yerli yerinde öylece duruyor, kapının sol yanında kütüphanem; dergilerime, kitaplarıma, kasetlerime, biriktirdiğim gazete küpürlerime, duvarda asılı olmaktan eskiyip yerine çoktan yenilerini yapıştırdığım posterlerime ev sahipliği yapan eski tip tv dolabından bozma, üstünde camel sigaramın, çakmağımın ve küllüğümün durduğu kütüphanem...Onun yanında hep üst katında yatmayı tercih ettiğim ranzam, elimi uzattığımda yataktan doğrulmadan yaktığım ilk sigaram kadar ancak uzak bu iki eşya birbirine. Kütüphanemin önünde her daim fişte duran -her an müzik dinlerdim ben- küçük teybim... Ranzamın yanında iki kişilik olmakla birlikte giysilerimin ancak yarısının sığdığı gardırobum, onun sağında açılmayan eski ama heryerden çok onda oturup dergilerimi okumaktan zevk aldığım çekyatım. Tekrar sağ yaparak her daim dağınık, silgi tozlu, üstünde jilet ve rapidoların, şablonların ve boyalı peçetelerin, en sevdiğim kalemlerimin bulunduğu çizim masama ulaştığımda odam bitiyor.

Kapının hemen karşısında odanın alanına göre büyükçe bir pencere; biri bir metrelik sabit , diğeri altmışlık olsa gerek gökyüzüme açılan kanattan oluşan... Odamın karşısındaki çirkin betonarme binaya bakan, üstüne oturup biraz sarktığımda ancak görüş açıma girebilen içinde olmayı sevdiğim odama beni ulaştıran yol. Tepemde her daim, her halini izlemekten keyif aldığım ay...

Yorgun ve bitkin sığındığım odam, herkes uyurken parmaklarımın ucuna basarak adımladığım,usulca beni içine alan nefes aldığım bana ait tek yer...

yazdım çizdim çektim:)

2011-03-29T01:20:00.004+03:00

en son resim her sabah evden çıkıp bikaç dakika yürüdüğümde karşıma çıkan ilk -ikinci de var evet yolumun sonunda- mezarlığın resmidir. bundan bikaç ay evvel bir mezar dikkatimi çekmişti orda, otların tamamını sardığı bir mezar öyle hüzünlenmiştim ki sanırım dünya üstünden ayrılalı epey bir olmuş sahibi, çünkü toprakla tamamen bütünleşmiş biri içinde yatan ve sanrıım sevenleri de artık aşağılarda bir yerde olan

grip,ben,kaan

2011-03-29T01:02:00.001+03:00

Bu illet mikrop yapıştı yakama sarıp sarmaladı beni ama yakışmadı bünyeye... Epeydir unuttuğum bişey hasta olmak sevmiyorum -sadece gripli sesimi seviyorum- hoş bunu kimse sevmez ama vakitsizdi . Ben coşmuşken kendimi toparlamışken aşağı çekti beni en kısa zamanda kurtulacağım, iştahlıyım çünkü bu sefer değil! diyorum bu sefer alt edemeyeceksiniz beni çoğul da gelseniz olmaz... Hayatımda hiç bu kadar iştahım yerinde olmamıştı hamile iken bile- zira reflü ile cebelleştiğim için- iştahsızdım ben öyle, ne canım bişey çekti ne de öyle dolu doyum yemek yemedim. Bir tek dondurma yedim ve mecburen süt içtim kaan beslensin diye o zaman ki ismi kaan olmasa da elbet:)

Kaana varana dek bi sürü isim istedim hala içimde kalmıştır bu isim mevzu arada bazen o isimlerle hitap ediyorum oğluma, o bile duymuyor çoğunu. Aylarca isim düşündüm abartmıyorum kaan dünyayla tanışmadan on gün önceye dek kararsızdım, birgün güneşli bir gündü ve ben yine koşar gibi omurgam öne yatık yürürken gökyüzüne baktım ve karar verdim ismine, iki ismindi elbet bunlar sana verdiğim, seçeneklerden ilki benim değildi, tam istediğim isim olmasa da sevdim onu da... Kucağıma ilk aldığım an geldi şimdi aklıma; dostlar,arkadaşlar, ablam ve oğlum... ürkek bir oğlan çocuğuydun sen ürkek, ilk cümlemi kayıtlardan duydum ikibuçuk yıl sonra ağladım evet izlerken ; ''çok mu korktun dünyadan bak geçti hepsi oğlum'' bunu söylediğimi kırk yıl düşünsem hatırlayamazdım sanırım korkudan tirtir titreyen bir bebek... Tüylerimi diken diken eden bir hal var üstümde o anları düşündüğümde, bir yalnız daha geldi dünyaya, annesinin sesine aşina bir bebek...Aylarca sohbet ettim oğlumla, ağladım için için ve senin suçun değil oğlum dedim mutsuzluğum ...Bir o vardı yanımda evet çünkü taşıma görevini üstlenmiştim onu, bedenimin içindeydi hareket ediyordu bir mucizeydi benim için, görevlerin hiç bitmeyeni hiç emekli olamayacağım işimdi onu taşımak...

Tatmadan kavranamayacak bir duygu annelik, pek bir sevdiğim bir ablam ''erkekler için üzülüyorum bu duyguyu tadamayacaklar hiçbir zaman'' demişti. Vücudumun merkezinde derimin yedi katman altında yumruğum büyüklüğündeki merhamet manasında -zira Allahın sıfatlarından biridir kendisi- dişilere özgü organın içinde büyüyen bir varlık. Mucizelere pek itibar etmeyen biri olarak beni bile afallatan bir durum cereyan etmiş durumda, o kan pıhtısı bana neşe kaynağı şimdi aynı bir zamanlar benim olduğum gibi büyüyor gelişiyor ve ben ne kadar korksam da onu bu dünyaya getirmiş olmaktan şaşırtıyor şımartıyor beni... Hiç olmadığım -belki de unuttuğum- kadar mutluyum onunla, umutsuzluğuma sevgisizliğime derman oluyor, hayata dönüşüme destek oluyor küçücük parmaklarıyla dokunduğu herşeyi güzelleştiriyor unuttuğum herşeyi hatırlatıyor bana, o dünyayı tanıdıkça ben sanki herşeyi ilk kez görüyormuşum gibi mutlu oluyorum.

arter

2011-03-26T20:51:00.000+02:00

En sevdiğim ve tek dinlediğim grup: atardamardır! Mükemmel bir orkestra. Hiç nazlanmadan çalıyorlar. kaprissiz. Ben ne zaman istersem... Kayra böyle diyor, ben de bir grup kurayım adı arter olsun diyorum

JOAN BAEZ and MERCEDES SOSA ~ Gracias A La Vida ~

2011-03-26T20:49:00.000+02:00

benim sevdiğim kayıt buydu işte:) yazmıyorum daha da bişiy

ruhum, bedenimin bittiği yere kadar...

2011-03-26T20:39:00.001+02:00

Ben hep kalabalık oldum. Şehrin uzağındaki bir semte giden, günün tek otobüsü kadar kalabalık. Tıkış tıkış! Herkesin üstüste olduğu bir otobüs kadar. Dolayısıyla iyi geldi bana yalnızlık.Kendime yeterince zarar veriyordum ve bir de dünyanın vereceği zararları ortadan kaldırmanın imkanı olmadığına göre, yoklarmış gibi davranarak yalnızlığı seçmek en doğrusuydu... Yalnızlık kurşun geçirmez. Dostluk,aşk,aile geçirmez. Hiçbirşey geçirmez. Dışarıdan sokmadığı gibi içeriden de çıkartmaz. Cerahat yapar. Antibiyotiğini de kendinde besler. Yeter ki nerede olduğu bulunsun... Kayra'dan

üç nokta

2011-03-26T20:07:00.000+02:00

En büyük hatam insanlardan cümlelerimi bitirmelerini beklemekti. Hayatımın belli bir dönemine kadar hep böyle yaptım zaten . Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Kadınlardan bunu bekledim. Birisi gelip, ''Evet, ben seni tanıyorum'' desin diye bekledim. ve o kadına aşık olacaktım. Sırf bu sihirli gün için bir sürü dialog hazırlamıştım kafamda ama sonra anladım ki böylesine insanlar yoktu olsalar bile kitap okumuyorlardı. Kimseyi tanımıyorlardı. Düşünmeye başladım. Temel olarak bir yaratıcı kabul ederek. ''Benden'' dedim. ''Bir tane yollamış yeryüzüne, çiftleşip çoğalmamam için. Sadece bir tane, altı milyarda bir! Çoğaldığımız takdirde yapabileceklerimiz yaratıcının mantığına aykırı olacağından, cehennemi dünyaya taşıyacağımızdan, gece gündüze kavuşacağından sadece bir tane yollamış benden... '' Kayra'dan

cassandra

2011-03-26T19:54:00.001+02:00

Zihnim bedenimden ve dünyadan milyonlarca kilometre uzakta da olsa ayağımın bastığı yerdeki herşeye hakim olmalıyım , diye düşündüm hep. Gerçek deha budur. Farklılıkları yüzünden itilip kakılan bir geri zekalı olmak utanç vericidir. Yapılması gereken kalabalığın arasına karışmaktır. İnsanlar arasına gömülmek. Ancak o zaman linçten kurtulabilirsin. İki dünyaya da hakim olma isteği. Hayale ve gerçeğe... Tabii kabul etmeliyim ki bu tutku tamamen geçmişe ait. Kayra'dan

remnrem ve korkuları_1

2011-03-26T13:38:00.000+02:00

Kitabımın bitmesinden korkuyorum bu biir..
Korkuyorum ve itiraf etmekte bir mahsur da görmüyorum; beynimi tekrar çalıştıran dinamiğin durmasından korkuyorum kitabı bitirdiğim an duracak sanki sistemim çökecek

bahara hasret kalan rem

2011-03-26T13:27:00.001+02:00

Isı iki-üç derece yükselmiş artık üşümüyorum fazla, yün bir kazak ve deri taklidi ceketimle savabileceğim kadar ancak soğuk hava... Akşam olmak üzere kafesimdem çıkma saatim gelmiş, on altı saatim var aslında uzun bir tatil süresi sade benim olsa bu zaman dilimi, hatta yarısı bile yeter ve hatta üç tane üçbinaltıyüz saniyem olsa bile yeter... Işıklar arasında yürüyorum kulağımda müziğim ama ellerim sabırsız, her sabah ve akşam yaptığım gibi küçücük saat kulemize bakıyorum o kadar. Sabırsızım evet bugün; bunun sebebini düşünüyorum, bi an neden irem diyorum neden bu acelen? ve cevap geliyor neden olmasın, hep geç kalmış birisin neden olmasın, top bana geliyor ama verecek cevabım yok soru değil çünkü , devam ediyorum yürümeye omurgamın düzelmesi gerektiğini şartlayarak kendime ''dik yürü irem dik dur irem'' , doluluk oranına göre egzoz gazı salımına başlayan ve beni evime götüren o çirkin araca biniyorum, kitabımı evde mi yolda mı bitirsem diye düşünüyorum bir kitabı bitirmekten korkar mı insan ben korkuyorum, evet bu noktada da ciddi bir kalabalık olan sizden ayrılmaktayım. Korkularım var elbet ama klişelerinizden pek bir uzaktayım hep böyleydim altı yaşımdan beri hem de -öncesini pek hatırlamıyorum kopuk kopuk herşey fotoğraf karesi gibi hafızam - Kendimi hep korkmamaya şartladım ki çok korkardım gece olunca etraf sessizleşince herkes uyurdu ben uyumazdım sessizce uyur gözükürdüm sadece... Düşünürken korkardım ürettiklerimden ve sonucunda uykusuz geceler o vakitler öğrendim uyanıkken karabasan görmeyi, yıllar içinde buna da çözüm buldum aklımdakileri bikaç dakikalığına savıp o ara hemen uyuduğum an çözülüyordu herşey, sadece kabuslarım kaldı bana ve onlar da her seferinde bitti işte uyanamadığım hiç olmadı kurtuldum bi şekilde onlardan da. Korka korka öğrendim korkmamayı bana artık herşey doğal geliyor şaşırtmıyor beni yada afallatmıyor insansı şeyler beni neyse konu yine bu değildi ben dört teker üstündeyim kitabımın sayfaları arasında kaybolmuşken bi an kafamı kaldırdım kumsalı gördüm ve denize vuran o güzel ışıkları birden bir ampül yandı zihnimde ve buldum. Nasıl yapacağımı değil ama yapmam gerekeni

son otuz sahife:)

2011-03-25T21:37:00.001+02:00

Kinyas ve Kayra'yı okumaktayım ve hatta bitirmek üzereyim -ama bitmesin istiyorum- kitaba başlayalı sanırım iki hafta kadar oluyor. Eee bundan bize ne demek gelebilir içinizden deyiverin:) iki haftada 567 sayfa bu bir rekor benim için ve dikkatinizi çekiyorum kaana rağmen. Benim için rekor evet ve bundan sonraki iki hafta da 800e yakın sayfa okuyacağım ikinci rekor denemem bu da:) guinnes rekorlar kitabının 80lere kadar olan kısmını yıllarca hatmedip üstüne hayallere dalmış bir çocuktum ben -belki kendi rekorumu birgün gerçekleştiririm neden olmasın- O zamanlar enteresan bir okuma zevkim varmış doğrusu ve yıllar içinde alışkanlığa dönüştürdüğüm bir tutkuydu ansiklopedi okumak... Özlüyorum doğrusu o zamanları...

Aslında kısa bir cümle yazacaktım sadece kayra bile yazsam yeterdi. Neden mi ? Gerisi sağanak yağmur gibi gibi gelirdi eğer ki neden bahsettiğimi biliyorsanız ... Hayır olsa olsa dolu bu yağan ceviz büyüklüğünde hem de zihnime...

Durup dururken aklıma geliyor iki isimden biri, okumayı bıraktığım anda başlıyor sağanak ve sanki son bir haftadır sadece bu kitabı okumak için yaşıyorum diyeceğim o ki bundan yokum buralarda aslında hiçbiryerde değilim... Sadece ben kitabım ve zihnim...

Joan Baez y Mercedes Sosa - Gracias a la vida

2011-03-24T20:09:00.002+02:00

iki büyüleyici ses ve yorum ne denir ki daha her dinlediğimde içime işliyor ve ispanyolca öğrenme isteği veriyor bana

uyku-suz

2011-03-21T02:13:00.003+02:00

Aklından geçenleri tam olarak anlayamazdım çünkü ben uyuyabiliyordum. Uykusuzluksa, bana venüs kadar uzak bir gezegendi... Kimsenin bilmediği kuralların işlediği uykusuzluk felsefesi. Her uykusuzun kendine ait teorilerle dolu bir evreni vardır. İçinde hiçbir misafir bulundurmayan bir evren! Yaşarken ölmeyi, ölerek yaşamayı sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altında biriken her küçük torba gördükleri hayallerle doludur. O her torbada ayrı bir hayal saklıdır uyanıkken görülen. Gerçek dünyayı Küçümsemek hatta reddetmekse kendiliğinden gelir. Yatağı olmayan insanların birilerini dinleyecek kadar sabrı yoktur çünkü. İnsanın kendine verebileceği en acılı cezadır uykusuzluk.

migren

2011-03-19T13:32:00.000+02:00

Yalan söyledim,
Samimi değildim,güldüm eğlendim hepsi koca bir yalan...
Öyle olmasa yani gerçek olsa o tüm kaydedilmiş yüzlerim bana dönüp te öyle dik dik bakmaz alaycı alaycı gülmez dudağımın kenarıyla delici gözlerle...
Belki kısa bir süreliğine evet, bi sigara içimi kadar evet belki bi an daha fazla
Beni delip geçen bakışlar gördüm, keskin can yakanından en çok da...
Yaralanmam artık desem de elinden zedeleneceğim biri varmış bunu gördüm...

...

2011-03-19T13:14:00.003+02:00

Zihnim değil onda sorun yok sis dağıldı, parmaklarım mühürlü sanki... Sanki harflerimi biraraya getiren, manaya yakın duran cümlelerimi evirip çeviren meydana çıkaran parmaklarımdı. Onlar da sanki mevcudunun üstüne bi kat çıkılmış gibi -kaçak bu kat- her zamankinden daha iriler zaten pek zarif değillerdi, hiç olmadılar. Bu kilo alma işini yakında kontrol altına almazsan iri kemikli üstüne etli bi hatun olacam bundan korkmaktayım.
Kalbine mühür vurulmuş insanlardan değilim şükür ki, yalnız sesim kısıldı sanki ve karabasan da değil içinde olduğum an, uyansam da bikaç saat agresif bir halde bakınsam dünyaya... Sesim kısıldı evet kelimelerimi biriktiriyorum manaya varsınlar diye. Kapıyı vurup içeri girsinler ben geldim herkes nerde? desinler ya da boşverelim bu gereksiz nezaketi, hiç kimseye duyrulmadan bahçe demirinden sarmaşıklı pencereye tırmanıp içeriyi bi kolaçan etsinler bunu yapan benim bedenim de olabilir ama inme işini nolur aynı güzergahtan yapmamı beklemeyin çıkarım inemem:) Varmak istedikleri noktayı yakalamam gerek harflerimin kayboluyorum yoksa içinde...

Duman - Bal

2011-03-18T21:42:00.000+02:00

sertab erener- incelikler yüzünden

2011-03-18T09:06:00.001+02:00

önceki akşam eve dönüş yolumda dinledim bu şarkıyı özlemişim ya'd edeyim dedim:) ne çok dinlerdim bu albümünü sertabın ve hala iddia etmekteyim ki en iyisi 'sertab gibi'dir.

2011-03-15T23:57:00.026+02:00

Tel Cambazının Tel Üstündeki
Durumunu Anlatır Şiirdir

Sizin alınız al inandım
Morunuz mor inandım
Tanrınız büyük âmenna
Şiiriniz adamakıllı şiir
Dumanı da caba
Ama sizin adınız ne
Benim dengemi bozmayınız
...
Bütün ağaçlarla uyumuşum
Kalabalık ha olmuş ha olmamış
Sokaklarda yitirmiş cebimde bulmuşum
Ama ağaçlar şöyleymiş
Ama sokaklar böyleymiş
Ama sizin adınız ne
Benim dengemi bozmayınız
.....

Aşkım da değişebilir gerçeklerim de
Pırıl pırıl dalgalı bir denize karşı
Yan gelmişim dizboyu sulara
Hepinize iyi niyetle gülümsüyorum
Hiçbirinizle dövüşemem
Siz ne derseniz deyiniz
Benim bir gizli bildiğim var
Sizin alınız al inandım
Sizin morunuz mor inandım
........
Ben tam dünyaya göre
Ben tam kendime göre
Ama sizin adınız ne
Benim dengemi bozmayınız.
.......................................
Acıyor şiiriyle başlayan turgut uyar hayranlığımın ikinci şiiri kendileri...
Sene itibariyle tam kestiremiyorum sanırım 2003tü, üniversiteden döneli altı ayı devirmiş olmalıyım çünkü o altı ayı evde gündüz uyuyup gece sabaha dek kitap+müzik+tv ile tüketmiştim neyse yakın bi arkadaşımıza destek amaçlı katıldığımız edebiyat kursunun sonuna doğru bir şiir dinletisi düzenleme kararı alınmıştı. Ben en karanlık hallerimdeyim o sıralar; sürekli mutsuz-agresif bir irem, saçlar uzun dağınık göz altları mor hayalet modunda geziniyorum ortalıkta. Kurs hocamız olan arkadaşımı ve ablamı kıramayarak ben ilk deneyimimi yaşadım sahnede. Yapamam dedim hep, çok iyi olduğumu da düşünmüyorum hala, toplamda dört dinleti yaptık. Ekipte yanılmıyorsam benden başka ilk kadrodan kimse kalmamıştı son dinletiye geldiğimizde, en son ekibimizde aldığımız ağır darbe sanırım bizi bir kez daha bir araya getirir uğur için bir gece olmalı.... Ben o dört yılda ne değişimlere uğradım şimdi özetleyemem çabalasam da neyse elim ayağıma dolaşsa da çıktım sahneye heyecandan bayılacak gibi oldumsa da çıktım ve hiç unutmadım dizelerimi ama ruhsuzdum sanki belki sadece acıyor'u hissederek okudum ilk dinleti, ilk şiir... tabi ben muzurluk yapmadan duramayacağım için sevgi duvarında protokole de selam çakıp sanat sevicileri demiş te olabilirim en çok da orda keyif almış ta olabilirim :)

Jehan Barbur - Neden

2011-03-12T12:59:00.000+02:00

...

2011-03-12T11:55:00.004+02:00

Şimdi gidiyorum, bir zaman sonra -bu süreyi tam olarak kestiremiyorum şuan- gene geleceğim elbet hep gelirim ben dönerim hep ama başka bir iremle beraber dönerim... Bir önceki iremi hızla unutmuş biri olarak hem de, bunu nasıl yaptığımı keşfedebilmiş değilim aslında nehir gibi akıp geçiyor içimden tüm bildiklerim, hislerim siliniyor başka biri gelip oturuyor bedenime. Yıllar içinde alıştığım bir durum aslında, bir önceki basamaktan işime yarayanları seçip dolduruyorum heybeme, posalar kalıyor geride birkaç rıht aşağıda, ben birkaç basamak çıkıyorum arada iki tane birkaç basamak -yeterli mesafe- oluyor. Bu sefer hoplayarak değil, dalgın durgun ama huzurlu... Şimdi bana en iyi yalınayak yürümek gelir , kulağımda müziğim deniz kıyısında dingin huzurlu...

sur'atsız

2011-03-09T21:18:00.002+02:00

Sürekli ciddi bir ifadeyle ortalığı süzmekten vazgeçmek istiyorum bunu bir gün başaracağım en azından çabalıyorum. Bu değildi anlatacağım yine neyse bloğumu istediğim gibi kullanamamaktan ötürü ciddi derecede sinirlerim bozulmakta, tasarlamak bile istemiyorum yazılarımı, hayatımda ciddi biryer kapladığını farketmemiştim bloğumun fırsat buldukta yazmak sinir bişey doğrusu... Anladığınız üzere pek tadım yok bu aralar anlatmak istediğim bu da değil geliyorum mevzuya şükür:) Mevzu bahis dün gece uyumaya çabalarken farkettiğim birşey, eskiye dönmek demeyeyim oralardan geçtim gittim ama en ufak bir darbede etrafımı bi sürü kalkanla kapamış, savunmaya geçmiş bir halde buldum kendimi ve buna üzüldüm, oysaki ben savaş baltalarımı gömdüm artık boşuna bir devinime sürüklemeyeceğim kendimi bunu biliyorum ama gittiğim yolun nereyevaracağını bilmek canımı sıkıyor.